ചി​​​​ല ചോ​​​​ദ്യ​​​​ങ്ങ​​​​ളെ പു​​​​ഞ്ചി​​​​രി​​​​ച്ചു​​​​കൊ​​​​ണ്ടു നേ​​​​രി​​​​ടാ​​​​നാ​​​​കി​​​​ല്ല. നെ​​​​ഞ്ചു​​​​കീ​​​​റി വേ​​​​ണം അ​​​​തി​​​​നു​​​​ത്ത​​​​രം പ​​​​റ​​​​യാ​​​​ൻ. അ​​​​ത്ത​​​​രം ഉ​​​​ത്ത​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ന​​​​ക്ഷ​​​​ത്ര​​​​ങ്ങ​​​​ൾ കെ​​​​ട്ടു​​​​പോ​​​​യ ആ​​​​കാ​​​​ശം​​​​പോ​​​​ലെ​​​​യാ​​​​ണ്. ജ​​​​ല​​​​പ്പ​​​​ര​​​​പ്പു​​​​ക​​​​ൾ​​​​ക്കു​​​ മീ​​​​തെ പൊ​​​​ന്തി​​​​ക്കി​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ന്ന കാ​​​​ശി​​​​ത്തു​​​​ന്പ​​​​ക​​​​ൾ​​​​പോ​​​​ലെ. ഇ​​​​ടി​​​​മി​​​​ന്ന​​​​ലി​​​​ന്‍റെ ഇ​​​​ത്തി​​​​രി​​​​പ്പോ​​​​ന്ന വെ​​​​ളി​​​​ച്ച​​​​ത്തി​​​​ൽ നി​​​​ൽ​​​​ക്കു​​​​ന്പോ​​​​ഴാ​​​​ണ് പ്ര​​​​ണ​​​​യ​​​​ത്തെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ചു​​​​ള്ള ആ​​​​ദ്യചോ​​​​ദ്യം ഞാ​​​​ൻ ശ്ര​​​​ദ്ധി​​​​ച്ച​​​​ത്. അ​​​​ത് പ​​​​ത്തു​​​​മു​​​​പ്പ​​​​തു​​​​ വ​​​​ർ​​​​ഷം മു​​​​ന്പാ​​​​ണ്. “താ​​​​ങ്ക​​​​ൾ പ്ര​​​​ണ​​​​യി​​​​ച്ചി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ടോ‍?” എ​​​​ന്നാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു ആ ​​​​ചോ​​​​ദ്യം.

ഭൂ​​​​മി​​​​യി​​​​ലെ ഏ​​​​റ്റ​​​​വും നി​​​​ഷ്ക​​​​ള​​​​ങ്ക​​​​മാ​​​​യ ചോ​​​​ദ്യ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു അ​​​​ത്. “ആ​​​​മേ​​​​ൻ” എ​​​​ന്ന കു​​​​ഞ്ഞു പ്രാ​​​​ർ​​​​ഥ​​​​ന​​​​പോ​​​​ലെ എ​​​​നി​​​​ക്ക​​​​ത് അ​​​​നു​​​​ഭ​​​​വ​​​​പ്പെ​​​​ട്ടു. എ​​​​ന്നാ​​​​ൽ, എ​​​​നി​​​​ക്കാ ചോ​​​​ദ്യ​​​​ത്തെ അ​​​​ത്ര പെ​​​​ട്ടെ​​​​ന്ന് നേ​​​​രി​​​​ടാ​​​​നാ​​​​യി​​​​ല്ല. കാ​​​​ര​​​​ണം, ആ ​​​​ചോ​​​​ദ്യം ചോ​​​​ദി​​​​ച്ച​​​​ത് ഒ​​​​രു പെ​​​​ണ്‍കു​​​​ട്ടി​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​വ​​​​ൾ പാ​​​​തി​​​വാ​​​​തി​​​​ൽ മ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു​​​​നി​​​​ന്ന​​​​ല്ല അ​​​​തു ചോ​​​​ദി​​​​ച്ച​​​​ത്.​ എ​​​​ന്‍റെ ക​​​​ണ്ണു​​​​ക​​​​ളി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ഇ​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​നി​​​​ന്നാ​​​​ണ​​​​വ​​​​ൾ ചോ​​​​ദി​​​​ച്ച​​​​ത്. “ഇ​​​​ല്ല” എ​​​​ന്നു പ​​​​റ​​​​യാ​​​​ൻ എ​​​​ളു​​​​പ്പ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. പ്ര​​​​ണ​​​​യി​​​​ച്ചി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ട് എ​​​​ന്നു പ​​​​റ​​​​യാ​​​​ൻ അ​​​​പാ​​​​ര​​​​മാ​​​​യ ല​​​​ജ്ജ എ​​​​ന്നെ അ​​​​നു​​​​വ​​​​ദി​​​​ച്ച​​​​തു​​​​മി​​​​ല്ല. ഞാ​​​​ൻ നി​​​​ശ​​​​ബ്ദ​​​​നാ​​​​യി. നൂ​​​​റു​​​​നൂ​​​​റി​​​​ഴ കൂ​​​​ട്ടി​​​​പ്പി​​​​രി​​​​ച്ച ക​​​​യ​​​​റി​​​​നു​​​​ള്ളി​​​​ൽ എ​​​​ന്‍റെ വാ​​​​ക്കു​​​​ക​​​​ൾ കു​​​​രു​​​​ങ്ങി​​​​ക്കി​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​ത​​​​ഴി​​​​ക്കാ​​​​ൻ ഞാ​​​​ൻ ശ്ര​​​​മി​​​​ക്കു​​​​ന്പോ​​​​ഴെ​​​​ല്ലാം അ​​​​വ​​​​ൾ ചി​​​​രി​​​​ച്ചു. “എ​​​​നി​​​​ക്ക് ത​​​​ന്നോ​​​​ടൊ​​​​രി​​​​ഷ്ട​​​​മു​​​​ണ്ട്” -അ​​​​വ​​​​ൾ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു. അ​​​​വ​​​​ളു​​​​ടെ ഒ​​​​റ്റ​​​​വ​​​​രി​​​​ക്ക​​​​വി​​​​ത നേ​​​​രേ എ​​​​ന്‍റെ ഹൃ​​​​ദ​​​​യ​​​​ത്തി​​​​ലേ​​​​ക്കാ​​​​ണെ​​​​ത്തി​​​​യ​​​​ത്. അ​​​​തു​​​​വ​​​​രെ ഒ​​​​രു ക​​​​ൽ​​​​ത്തു​​​​റു​​​​ങ്കാ​​​​യി ക​​​​രു​​​​തി​​​​യി​​​​രു​​​​ന്ന എ​​​​ന്‍റെ ഹൃ​​​​ദ​​​​യം പൊ​​​​ടു​​​​ന്ന​​​​നെ കി​​​​ളി​​​​ർ​​​​ക്കാ​​​​ൻ തു​​​​ട​​​​ങ്ങി. എ​​​​ല്ലാ ഋ​​​​തു​​​​വി​​​​ലും അ​​​​തു പൂ​​​​വി​​​​ടും എ​​​​ന്നു​​​​തോ​​​​ന്നി. “ഞാ​​​​നൊ​​​​രി​​​​ക്ക​​​​ലും ത​​​​ന്‍റെ വ​​​​ഴി​​​​കാ​​​​ട്ടി​​​​യാ​​​​കി​​​​ല്ല, ഒ​​​​രു ചെ​​​​റു​​​​തു​​​​ണ മാ​​​​ത്രം” -അ​​​​വ​​​​ൾ വീ​​​​ണ്ടും ചി​​​​രി​​​​ച്ചു.

സ​​​​മാ​​​​ന്ത​​​​ര വി​​​​ദ്യാ​​​​ല​​​​യ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ പ​​​​ഠി​​​​പ്പി​​​​ച്ചു​​​​കൊ​​​​ണ്ടി​​​​രു​​​​ന്ന കാ​​​​ല​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു അ​​​​ത്. കാ​​​​ല​​​​ത്തി​​​​ന്‍റെ ക​​​​ന​​​​ത്ത ക​​​​രം​​​​കൊ​​​​ണ്ട് നി​​​​ര​​​​ന്ത​​​​രം ഞാ​​​​ൻ ആ​​​​ക്ര​​​​മി​​​​ക്ക​​​​പ്പെ​​​​ട്ടു​​​​കൊ​​​​ണ്ടി​​​​രു​​​​ന്ന നാ​​​​ളു​​​​ക​​​​ൾ. ഒ​​​​ന്നി​​​​ലും മ​​​​ന​​​​സ് കൊ​​​​രു​​​​ത്തി​​​​ടാ​​​നാ​​​​കു​​​​ന്നി​​​​ല്ല. നി​​​​ത്യ​​​​പൂ​​​​ജ​​​ത​​​​ന്നെ മു​​​​ട​​​​ങ്ങു​​​​ന്ന മ​​​​ടി. അ​​​​തി​​​​നി​​​​ട​​​​യി​​​​ൽ ഒ​​​​രു​​​​വ​​​​ൾ പ്ര​​​​ണ​​​​യം മ​​​​ന്ത്രി​​​​ക്കു​​​​ന്നു. ഒ​​​​രു ദി​​​​വ​​​​സം അ​​​​വ​​​​ളെ​​​​ന്നെ കാ​​​​ണാ​​​​ൻ ട്യൂ​​​​ട്ടോ​​​​റി​​​​യ​​​​ലി​​​​ലേ​​​​ക്ക് വ​​​​ന്നു. ഞാ​​​​ൻ കാ​​​​ണു​​​​ന്ന ദി​​​​ശ​​​​യി​​​​ൽ കാ​​​​റ്റി​​​​ൽ നെ​​​​ല്ലു​​​​ല​​​​യു​​​​ന്ന​​​​പോ​​​​ലെ അ​​​​വ​​​​ൾ നി​​​​ന്നു. എ​​​​ന്തൊ​​​​രു സൗ​​​​ന്ദ​​​​ര്യ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു ആ ​​​​നി​​​​ല്പി​​​​ന്. കൈ​​​​ക​​​​ൾ കോ​​​​ർ​​​​ത്ത് മു​​​​റു​​​​ക്കെ​​​​പ്പി​​​​ടി​​​​ച്ച് ഭൂ​​​​മി​​​​യു​​​​ടെ അ​​​​റ്റം​​​​വ​​​​രെ പോ​​​​ക​​​​ണ​​​​മെ​​​​ന്നു തോ​​​​ന്നി. ഒ​​​​രു കാ​​​​മു​​​​ക​​​​നി​​​​ടാ​​​​നു​​​​ള്ള കു​​​​പ്പാ​​​​യം ഞാ​​​​നു​​​​ള്ളിൽ തു​​​​ന്നാ​​​​ൻ തു​​​​ട​​​​ങ്ങി. ശൂ​​​​ന്യ​​​​ത​​​​യു​​​​മാ​​​​യി മല്ലി​​​​ട്ടു മ​​​​ല്ലി​​​​ട്ട് ഘ​​​​ന​​​​വി​​​​ഷാ​​​​ദം ബാ​​​​ധി​​​​ച്ച ഞാ​​​​ൻ പെ​​​​ട്ടെ​​​​ന്ന് ഛത്ര​​​​ചാ​​​​മ​​​​ര​​​​ങ്ങ​​​​ള​​​​ണി​​​​ഞ്ഞു. അ​​​​വ​​​​ളെ​​​​ന്നെ ഗ്രാ​​​​മ​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ൽ​​​​ച്ചെ​​​​ന്നു രാ​​​​പാ​​​​ർ​​​​ക്കാനും നേ​​​​ര​​​​ത്തേ എ​​​​ഴു​​​​ന്നേ​​​​റ്റ് മു​​​​ന്തി​​​​രി​​​​ത്തോ​​​​ട്ട​​​​ത്തി​​​​ൽ​​​​ച്ചെ​​​​ന്ന് മു​​​​ന്തി​​​​രി​​​​വ​​​​ള്ളി​​​​ക​​​​ൾ ത​​​​ഴ​​​​ച്ചു​​​​വ​​​​ള​​​​ർ​​​​ന്നോ എന്നു നോ​​​ക്കാ​​​നും പ​​​​റ​​​​യു​​​​ന്ന​​​​തു​​​​പോ​​​​ലെ തോ​​​​ന്നി. അ​​​​വി​​​​ടെ​​​​വ​​​​ച്ച് അ​​​​വ​​​​ളെ​​​​നി​​​​ക്ക് ന​​​​ല്കുന്ന പ്ര​​​​ണ​​​​യ​​​​ത്തെ ഓ​​​​ർ​​​​ത്ത് ഞാ​​​​ൻ കി​​​​ടി​​​​ലം​​​​കൊ​​​​ണ്ടു.

ഞ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ഒ​​​​ത്തി​​​​രി ദൂ​​​​രം ന​​​​ട​​​​ന്നു. ഒ​​​​രു​​​​പാ​​​​ട് മി​​​​ണ്ടി​​​​പ്പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു. മാം​​​​സ​​​​നി​​​​ബ​​​​ദ്ധ​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നി​​​​ല്ല ആ ​​​​രാ​​​​ഗം. അ​​​​ഗ്നി​​​​യി​​​​ൽ നീ​​​​റി ദ​​​​ഹി​​​​ക്കാ​​​​ത്ത അ​​​​സ്ഥി​​​​ക​​​​ൾ കൊ​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു ഞ​​​​ങ്ങ​​​​ളു​​​​ടെ ഇ​​​​ഷ്ടം അ​​​​ന്യോ​​​​ന്യം കൊ​​​​രു​​​​ത്തു​​​​കെ​​​​ട്ടി​​​​യ​​​​ത്. അ​​​​തി​​​​നു​​​​ മു​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ ഞ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ കൊ​​​​ടി നാ​​​​ട്ടി​​​​യി​​​​ല്ല. അ​​​​തി​​​​നാ​​​​ൽ ആ​​​​ർ​​​​ക്കു​​​​മ​​​​ത് അ​​​​റി​​​​യാ​​​​നാ​​​​യി​​​​ല്ല. വെ​​​​യി​​​​ലാ​​​​റി​​​​ത്തു​​​​ട​​​​ങ്ങി​​​​യ ഒ​​​​രു സാ​​​​യാ​​​​ഹ്ന​​​​ത്തി​​​​ൽ അ​​​​വ​​​​ൾ ചോ​​​​ദി​​​​ച്ചു, “ഒ​​​​രാ​​​​ലിം​​​​ഗ​​​​ന​​​​ത്തി​​​​ൽ ന​​​​മു​​​​ക്കി​​​​തു​​​​വ​​​​രെ എ​​​​ത്താ​​​​നാ​​​​കാ​​​​ത്ത​​​​തി​​​​ൽ നി​​​​ന​​​​ക്കു വി​​​​ഷ​​​​മ​​​​മു​​​​ണ്ടോ?” എ​​​​ന്ന്. “ഇ​​​​ല്ല.” പെ​​​​ട്ടെ​​​​ന്ന് ഞാ​​​​ൻ മ​​​​റു​​​​പ​​​​ടി പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു. “പ​​​​ക്ഷേ, നീ ​​​​വ​​​​ച്ചു​​​​നീ​​​​ട്ടു​​​​ന്ന​​​​ത് വി​​​​ഷ​​​​മാ​​​​ണെ​​​​ങ്കി​​​​ൽ​​​​കൂ​​​​ടി ഞാ​​​​ന​​​​തു കു​​​​ടി​​​​ക്കും” -അ​​​​വ​​​​ൾ പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു. ചു​​​​ര​​​​മാ​​​​ന്തു​​​​ന്ന എ​​​​ന്‍റെ ചി​​​​രി ക​​​​ണ്ടാ​​​​ക​​​​ണം അ​​​​വ​​​​ളും ചി​​​​രി​​​​ച്ചു. ആ ​​​​ചി​​​​രി​​​​യി​​​​ൽ നി​​​​ലാ​​​​വി​​​​ന്‍റെ ക​​​​തി​​​​രു​​​​ക​​​​ൾ ത​​​​ളി​​​​ർ​​​​ക്കു​​​​ന്ന​​​​ത് ഞാ​​​​ന​​​​റി​​​​ഞ്ഞു. ആ ​​​​ചി​​​​രി​​​​യി​​​​ൽ ജ​​​ന്മ​​​ദീ​​​​ർ​​​​ഘ​​​​മാം ബോ​​​​ധി​​​​ക​​​​ൾ ഉ​​​​ണ​​​​ർ​​​​ന്നു​​​​വോ എ​​​​ന്ന​​​​റി​​​​യി​​​​ല്ല. ഒ​​​​ന്ന​​​​റി​​​​യാം; പൂ​​​​ർ​​​​വ​​​​പു​​​​ണ്യം​​​​പോ​​​​ലെ പൂ​​​​ത്തു​​​​നി​​​​ൽ​​​​ക്കു​​​​ന്ന ഈ ​​​​നി​​​​മി​​​​ഷ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ എ​​​​ന്നെ തീ​​​​വ്ര​​​​രാ​​​​ഗ​​​​ത്താ​​​​ൽ അ​​​​മ​​​​ർ​​​​ത്തി​​​​ച്ചും​​​​ബി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു​​​​വെ​​​​ന്ന്.

എ​​​​ത്ര വേ​​​​ഗ​​​​ത്തി​​​​ലാ​​​​ണ് ഞ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ ഇ​​​​രു​​​​ദി​​​​ശ​​​​ക​​​​ളി​​​​ലേ​​​​ക്ക് പാ​​​​ഞ്ഞു​​​​പോ​​​​യ​​​​ത്. കാ​​​​ര​​​​ണ​​​​ങ്ങ​​​​ളെ ഞാ​​​​നെ​​​​ന്നേ അ​​​​ട​​​​ക്കം​​​​ചെ​​​​യ്തു​​​​ക​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞു. ഇ​​​​നി അ​​​​തു തു​​​​റ​​​​ന്നു​​​​നോ​​​​ക്കി​​​​യാ​​​​ൽ ജീ​​​​ർ​​​​ണി​​​​ച്ച ഒ​​​​രു തേ​​​​ങ്ങ​​​​ൽ മാ​​​​ത്ര​​​​മേ അ​​​​തി​​​​നു​​​​ള്ളി​​​​ലു​​​​ണ്ടാ​​​​കൂ. ഏ​​​​റെ​​​നാ​​​​ൾ ആ ​​​​തേ​​​​ങ്ങ​​​​ൽ ന​​​​മ്ര​​​​മു​​​​ഖി​​​​യാ​​​​യ് എ​​​​ന്നെ പി​​​​ന്തു​​​​ട​​​​ർ​​​​ന്നി​​​​രു​​​​ന്നു. അ​​​​പ്പോ​​​​ഴെ​​​​ല്ലാം ഞാ​​​​നെ​​​​ന്നെ മ​​​​റ​​​​ന്നു ന​​​​ട​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു.

പി​​​​ന്നെ​​​​പ്പി​​​​ന്നെ പ്ര​​​​ണ​​​​യ​​​​ത്തെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ച് ആ​​​​രും ചോ​​​​ദി​​​​ക്കാ​​​​താ​​​​യി. മൗ​​​​ന​​​​ദുഃ​​​​ഖി​​​​ത​​​​ർ അ​​​​വ​​​​രു​​​​ടെ മ​​​​ണി​​​​വീ​​​​ണ മീ​​​​ട്ടി​​​​പ്പാ​​​​ടും രാ​​​​വു​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ, മ​​​​ധു​​​​ച​​​​ഷ​​​​കം മോ​​​​ന്തും പാ​​​​തി​​​​രാ​​​​വു​​​​ക​​​​ളി​​​​ൽ അ​​​​വ​​​​ർ അ​​​​വ​​​​രു​​​​ടെ പ്ര​​​​ണ​​​​യ​​​​കാ​​​​ല​​​​ങ്ങ​​​​ളെ ച​​​​പ്പി​​​​ക്കു​​​​ടി​​​​ച്ച് പു​​​​റ​​​​ത്തേ​​​​ക്ക് ചീ​​​​റ്റും. അ​​​​വ​​​​ർ​​​​ക്കി​​​​ട​​​​യി​​​​ൽ വി​​​​ഷം തീ​​​​ണ്ടാ​​​​തെ ഞാ​​​​നി​​​​രി​​​​ക്കും. പ​​​​ക്ഷേ, അ​​​​പ്പോ​​​​ഴും ഒ​​​​രാ​​​​യി​​​​രം രാ​​​​ഗ​​​​ര​​​​ഥോ​​​​ത്സ​​​​വ​​​​ങ്ങ​​​​ൾ എ​​​​ന്‍റെ​​​​യു​​​​ള്ളി​​​​ൽ പൊ​​​​ടി​​​​പ​​​​റ​​​​ത്തി​​​​ പാ​​​​ഞ്ഞു​​​ന​​​​ട​​​​പ്പു​​​​ണ്ടാ​​​​കും. അ​​​​വ​​​​രി​​​​ലൊ​​​​രാ​​​​ൾ ബോ​​​​ധം​​​​മ​​​​റ​​​​ഞ്ഞ് എ​​​​ന്‍റെ നെ​​​​ഞ്ചി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ചാ​​​​ഞ്ഞു​​​​കി​​​​ട​​​​ന്നി​​​​ട്ട് പ​​​​റ​​​​ഞ്ഞു: “പ​​​​റ​​​​യൂ, നീ ​​​​പ്ര​​​​ണ​​​​യി​​​​ച്ച അ​​​​ന്ത​​​​പ്പു​​​​ര നാ​​​​രി​​​​മാ​​​​രെ​​​​ക്കു​​​​റി​​​​ച്ച്.” ആ ​​​​അ​​​​ര​​​​ങ്ങി​​​​ൽ എ​​​​ന്‍റെ പ്ര​​​​ണ​​​​യ രാ​​​​ഗ​​​​വി​​​​സ്താ​​​​ര​​​​ത്തി​​​​നു കേ​​​​ൾ​​​​വി​​​​ക്കാ​​​​രു​​​​ണ്ടാ​​​​കു​​​​മാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നി​​​​ല്ല. എ​​​​ല്ലാ​​​​വ​​​​രും അ​​​​വ​​​​ര​​​​വ​​​​രു​​​​ടെ മാ​​​​ള​​​​ങ്ങ​​​​ളി​​​​ലേ​​​​ക്ക് ഇ​​​​ഴ​​​​ഞ്ഞു​​​​പൊ​​​​യ്ക്കൊ​​​​ണ്ടി​​​​രി​​​​ക്കു​​​​ക​​​​യാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. ആ ​​​​ത​​​​ണു​​​​ത്ത രാ​​​​ത്രി​​​​യി​​​​ൽ മ​​​​ധു​​​​ശാ​​​​ല വി​​​​ട്ട് ഞാ​​​​നി​​​​റ​​​​ങ്ങി. മൂ​​​​ക​​​​നി​​​​ലാ​​​​ഭ​​​​മാം ന​​​​ഭ​​​​സി​​​​ൽ പു​​​​ള്ളി​​​​മാ​​​​നു​​​​ക​​​​ൾ ചാ​​​​ടി​​​​മ​​​​റ​​​​യു​​​​ന്നു. മി​​​​ന്ന​​​​ലൊ​​​​ളി​​​​ക​​​​ളി​​​​ലൂ​​​​ടെ ഞാ​​​​നെ​​​​ല്ലാ വി​​​​ഷ​​​​ക​​​​ന്യ​​​​ക​​​​മാ​​​​രെ​​​​യും ഓ​​​​ർ​​​​ത്തു. ഓ​​​​ർ​​​​മ​​​​യി​​​​ലോ​​​​രോ​​​​ന്നി​​​​ലും പ്ര​​​​ദ​​​​ക്ഷി​​​​ണം ചെ​​​​യ്തു. തൃ​​​​ക്കോ​​​​വി​​​​ലി​​​​ലേ​​​​ക്ക് മ​​​​ട​​​​ങ്ങു​​​​ന്ന ആ​​​​ന​​​​ന്ദ​​​​വ​​​​ല്ലേ​​​​ശ്വ​​​​രി​​​​മാ​​​​രെ ഞാ​​​​നോ​​​​ർ​​​​ത്തു.

ക​​​​ഴി​​​​ഞ്ഞ ദി​​​​വ​​​​സ​​​​ങ്ങ​​​​ളൊ​​​​ന്നി​​​​ൽ ക​​​​വി​​​​യും അ​​​​ധ്യാ​​​​പി​​​​ക​​​​യും വാ​​​​യ​​​​ന​​​​ക്കാ​​​​രി​​​​യു​​​​മാ​​​​യ മി​​​​നി ബാ​​​​ലു​​​​ശേ​​​​രി എ​​​​ഴു​​​​തി​​​​ച്ചോ​​​​ദി​​​​ച്ചു, “മാ​​​​ഷ്, അ​​​​ത്ര​​​​മേ​​​​ൽ ഹൃ​​​​ദ​​​​യ​​​​ത്തോ​​​​ട് ചേ​​​​ർ​​​​ത്ത​​​​വ​​​​ർ ഒ​​​​ന്നും​​​​പ​​​​റ​​​​യാ​​​​തെ ജീ​​​​വി​​​​ത​​​​ത്തി​​​​ൽ​​​​നി​​​​ന്ന് ഇ​​​​റ​​​​ങ്ങി​​​​പ്പോ​​​​യ വേ​​​​ദ​​​​ന അ​​​​നു​​​​ഭ​​​​വി​​​​ച്ചി​​​​ട്ടു​​​​ണ്ടോ‍?”എ​​​​ന്ന്. ആ ​​​​നി​​​​മി​​​​ഷം​​​​ത​​​​ന്നെ ഞാ​​​​ൻ മ​​​​റു​​​​പ​​​​ടി​​​​യെ​​​​ഴു​​​​തി. “ഒ​​​​രാ​​​​ളു​​​​ണ്ടാ​​​​യി​​​​രു​​​​ന്നു. എ​​​​ന്‍റെ ഹൃ​​​​ദ​​​​യ​​​​ത്തി​​​​ൽ ആ​​​​ഴം കൂ​​​​ടി​​​​യ മു​​​​റി​​​​വ് സ​​​​മ്മാ​​​​നി​​​​ച്ചു ക​​​​ട​​​​ന്നു​​​​പോ​​​​യ ഒ​​​​രാ​​​​ൾ. ആ ​​​​നോ​​​​വാ​​​​ണ് എ​​​​ന്നെ ക​​​​വി​​​​യാ​​​​ക്കി​​​​ത്തീ​​​​ർ​​​​ത്ത​​​​ത്.”

പൃ​ഥ്വി​രാ​ജ് നാ​യ​ക​നാ​യെ​ത്തി​യ ക​ല​ണ്ട​ർ എ​ന്ന ചി​ത്ര​ത്തി​ലെ ഒ​രു ഗാ​ന​മാ​ണ് ഇ​പ്പോ​ൾ സോ​ഷ്യ​ൽ മീ​ഡി​യ​യി​ൽ ട്രെ​ന്‍റിം​ഗ്. പ​ച്ച​വെ​ള്ളം ത​ച്ചി​ന് സോ​ജ​പ്പ​ൻ, പ​ത പ​ത​യും വീ​ഞ്ഞാ​ക്കും എ​ന്നു തു​ട​ങ്ങു​ന്ന ഗാ​ന​ത്തി​നും അ​തി​ലെ അ​ഭി​ന​യ​ത്തി​നു​മാ​ണ് പൃ​ഥ്വി​രാ​ജ് ട്രോ​ളു​ക​ളേ​റ്റു​വാ​ങ്ങു​ന്ന​ത്.

പാ​ട്ടി​ന്‍റെ വ​രി​ക​ളും പൃ​ഥ്വി​രാ​ജി​ന്‍റെ മു​ഖ​ത്തെ ഭാ​വ​ങ്ങ​ളും അ​ഭി​ന​യ​വു​മൊ​ക്കെ​യാ​ണ് ട്രോ​ള​ൻ​മാ​ർ ഏ​റ്റെ​ടു​ത്തി​രി​ക്കു​ന്ന​ത്. ടൈം ​ട്രാ​വ​ലിം​ഗി​ന് അ​വ​സ​ര​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നേ​ൽ രാ​ജു​വേ​ട്ട​ൻ പോ​യി ഈ ​ഗാ​നം മാ​റ്റി​ക്ക​ള​ഞ്ഞി​ട്ട് വ​രു​മാ​യി​രു​ന്നു എ​ന്നൊ​ക്കെ​യാ​ണ് ട്രോ​ളു​ക​ൾ.