ബെ​​​ത്‌​​ല​​​ഹേ​​​മി​​​ലെ ആ​​​ട്ടി​​​ട​​​യ​​​ന്മാ​​രോ​​​ട് മാ​​​ലാ​​​ഖ​​​മാ​​​ർ പ​​​റ​​​ഞ്ഞ​​​ത് “ഭ​​​യ​​​പ്പെ​​​ടേ​​​ണ്ടാ. ഇ​​​താ, സ​​​ക​​​ല ജ​​​ന​​​ത്തി​​​നും വേ​​​ണ്ടി​​​യു​​​ള്ള വ​​​ലി​​​യ സ​​​ന്തോ​​​ഷ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ സ​​​ദ്‌​​വാ​​​ർ​​​ത്ത ഞാ​​​ൻ നി​​​ങ്ങ​​​ളെ അ​​​റി​​​യി​​​ക്കു​​​ന്നു’’ (ലൂ​​​ക്ക 2:10 ) എ​​​ന്ന​​​താ​​​ണ്. ഈ ​​​വാ​​​ക്കു​​​ക​​​ൾ ല​​​ളി​​​ത​​​വും എ​​​ന്നാ​​​ൽ ആ​​​ഴ​​​മേ​​​റി​​​യ​​​തു​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ആ ​​​സാ​​​ഹ​​​ച​​​ര്യ​​​വു​​​മാ​​​യി ബ​​​ന്ധ​​​പ്പെ​​​ട്ട ഒ​​​രു ക്ഷ​​​ണി​​​ക​​​മാ​​​യ വി​​​കാ​​​ര​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നി​​​ല്ല ആ ​​​സ​​​ന്തോ​​​ഷം; ത​​​ക​​​ർ​​​ന്ന ഒ​​​രു ലോ​​​ക​​​ത്തി​​​ലേ​​​ക്ക് ദൈ​​​വ​​​ത്തി​​ന്‍റെ സാ​​​ന്നി​​​ധ്യം വ​​​രു​​​ന്നു എ​​​ന്ന വാ​​​ർ​​​ത്ത​​​യു​​​ടെ അ​​​ച​​​ഞ്ച​​​ല​​​മാ​​​യ സ​​​ന്തോ​​​ഷ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു അ​​​ത്.

മാ​​​ലാ​​​ഖ​​​മാ​​​ർ ആ​​​രം​​​ഭി​​​ച്ച​​​ത് “ഭ​​​യ​​​പ്പെ​​​ടേ​​​ണ്ട’’ എ​​​ന്നു​​​ള്ള വാ​​​ക്കു കൊ​​​ണ്ടാ​​​ണ്. ഒ​​​രു സ്തു​​​തി​​​ഗീ​​​ത​​​ത്തേ​​​ക്കാ​​​ളു​​​പ​​​രി​​​യാ​​​യി, അ​​​തൊ​​​രു ആ​​​ശ്വാ​​​സ​​​ക​​​ര​​​മാ​​​യ ക്ഷ​​​ണ​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ഭ​​​യ​​​ത്താ​​​ൽ നി​​​റ​​​ഞ്ഞ ഒ​​​രു ലോ​​​ക​​​ത്ത് - ഈ ​​​പ​​​ഴ​​​യ പ്ര​​​ഖ്യാ​​​പ​​​ന​​​ത്തി​​​നു വ​​​ള​​​രെ​​​യ​​​ധി​​​കം പ്ര​​​സ​​​ക്തി​​​യു​​​ണ്ട്. എ​​​ന്നാ​​​ൽ ദൂ​​​ത​​​ന്മാ​​​ർ സം​​​സാ​​​രി​​​ച്ച ഇ​​​ട​​​യ​​​ന്മാ​​​ർ ഒ​​​രു പ്ര​​​ത്യേ​​​ക പ​​​ദ​​​വി​​​യു​​​ള്ള വ​​​രേ​​​ണ്യ​​​വ​​​ർ​​​ഗ​​​മ​​​ല്ല; അ​​​വ​​​ർ സ​​​മൂ​​​ഹ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​രി​​​കു​​​ക​​​ളി​​​ൽ താ​​​മ​​​സി​​​ക്കു​​​ന്ന താ​​​ഴ്ന്ന പ​​​ദ​​​വി​​​യി​​​ലു​​​ള്ള വെ​​​റും ആ​​​ട്ടി​​​ട​​​യ​​​ന്മാ​​​രാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. അ​​​വ​​​രു​​​ടെ ഭ​​​യം സ്പ​​​ഷ്ട​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു: സ്വ​​​ർ​​​ഗീ​​​യ ജീ​​​വി​​​ക​​​ളാ​​​യ മാ​​​ലാ​​​ഖ​​​മാ​​​രു​​​ടെ പെ​​​ട്ടെ​​​ന്നു​​​ള്ള പ്ര​​​ത്യ​​​ക്ഷ​​​പ്പെ​​​ട​​​ൽ ഒ​​​രു​​​പ​​​ക്ഷേ അ​​​വ​​​രി​​​ൽ ഭ​​​യ​​​മു​​​ണ്ടാ​​​ക്കാം. ബൈ​​​ബി​​​ൾ വി​​​വ​​​ര​​​ണ​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ൽ, ഭ​​​യം പ​​​ല​​​പ്പോ​​​ഴും ഒ​​​രു ദൈ​​​വി​​​ക കൂ​​​ടി​​​ക്കാ​​​ഴ്ച​​​യ്ക്ക് മു​​​മ്പാ​​​യി​​​ട്ടാ​​​ണ് ഉ​​​ണ്ടാ​​​കു​​​ന്ന​​​ത് (ഏ​​​ശ​​​യ്യ 6:5; ദാ​​​നി​​​യേ​​​ൽ 10:12). ദൈ​​​വ​​​സാ​​​ന്നി​​​ധ്യം ഒ​​​രു ഭ​​​യ​​​ക്കേ​​​ണ്ട കാ​​​ര്യ​​​മ​​​ല്ല, മ​​​റി​​​ച്ച് ഒ​​​രു അ​​​ഭ​​​യ​​​സ്ഥാ​​​ന​​​മാ​​​ണെ​​​ന്ന ദൈ​​​വി​​​ക ഉ​​​റ​​​പ്പാ​​​യി​​​ട്ടാ​​​ണ് മാ​​​ലാ​​​ഖ​​​യു​​​ടെ വാ​​​ക്ക് ഉ​​​റ​​​പ്പു​​​ന​​​ൽ​​​കു​​​ന്ന​​​ത്.

ക്രി​​​സ്മ​​​സ് എ​​​ന്ന​​​ത് ദൈ​​​വം മ​​​നു​​​ഷ്യ​​​രു​​​ടെ ഭ​​​യ​​​ത്തി​​​ലേ​​​ക്കു പ്ര​​​വേ​​​ശി​​​ച്ച​​​താ​​​ണ്. മാ​​​ലാ​​​ഖ​​​മാ​​​ർ ഉ​​​റ​​​പ്പു ന​​​ൽ​​​കി​​​യ ആ ​​​സ​​​ന്തോ​​​ഷ​​​വാ​​​ർ​​​ത്ത മി​​​ശി​​​ഹാ അ​​​ക​​​ലെ​​​യാ​​​യി തു​​​ട​​​രു​​​ന്നി​​​ല്ല എ​​​ന്ന​​​താ​​​ണ്. “ഭ​​​യ​​​പ്പെ​​​ടേ​​​ണ്ട”യും “വ​​​ലി​​​യ സ​​​ന്തോ​​​ഷം”വും ​​​ത​​​മ്മി​​​ലു​​​ള്ള ബ​​​ന്ധം യാ​​​ദൃ​​ച്ഛി​​​ക​​​മ​​​ല്ല. ബൈ​​​ബി​​​ളി​​​ലെ സ​​​ന്തോ​​​ഷം പ​​​ല​​​പ്പോ​​​ഴും ദൈ​​​വ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ വി​​​ശ്വ​​​സ്ത സാ​​​ന്നി​​​ധ്യ​​​ത്തെ ക​​​ണ്ടു​​​മു​​​ട്ടു​​​ന്ന​​​തി​​​ന്‍റെ ഫ​​​ല​​​മാ​​​ണ്. ദൂ​​​ത​​​നോ​​​ടു​​​ള്ള മ​​​റി​​​യ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ പ്ര​​​തി​​​ക​​​ര​​​ണം പ​​​രി​​​ഗ​​​ണി​​​ക്കു​​​ക: “മ​​​റി​​​യം പ​​​റ​​​ഞ്ഞു:​ എ​​​ന്‍റെ ആ​​​ത്മാ​​​വ് ക​​​ർ​​​ത്താ​​​വി​​​നെ മ​​​ഹ​​​ത്വ​​​പ്പെ​​​ടു​​​ത്തു​​​ന്നു. എ​​​ന്‍റെ ചി​​​ത്തം എ​​​ന്‍റെ ര​​​ക്ഷ​​​ക​​​നാ​​​യ ദൈ​​​വ​​​ത്തി​​​ൽ ആ​​​ന​​​ന്ദി​​​ക്കു​​​ന്നു’’ (ലൂ​​​ക്ക 1:46‑47). ദൈ​​​വം അ​​​വ​​​ളു​​​ടെ ജീ​​​വി​​​ത​​​ത്തി​​​ൽ പ്ര​​​വ​​​ർ​​​ത്തി​​​ക്കു​​​ന്നു എ​​​ന്ന ഉ​​​റ​​​പ്പി​​​നു​​​ള്ള നേ​​​രി​​​ട്ടു​​​ള്ള പ്ര​​​തി​​​ക​​​ര​​​ണ​​​മാ​​​ണ് മ​​​റി​​​യ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ഈ ​​​സ​​​ന്തോ​​​ഷം.

ക്രി​​​സ്മ​​​സ്കാ​​​ല​​​ത്ത് സ​​​ന്തോ​​​ഷം പൊ​​​തു​​​വാ​​​യ​​​താ​​​ണ്. ദൂ​​​ത​​​ന്മാ​​​രെ കേ​​​ട്ട​​​തി​​​നു​​​ശേ​​​ഷം ഇ​​​ട​​​യ​​​ന്മാ​​​ർ “പോ​​​യി ക​​​ണ്ടു’’(ലൂ​​​ക്ക 2:15). അ​​​വ​​​രു​​​ടെ ക​​​ണ്ടു​​​മു​​​ട്ട​​​ൽ അ​​​വ​​​രെ മ​​​റ്റു​​​ള്ള​​​വ​​​രു​​​മാ​​​യി ഈ ​​​വാ​​​ർ​​​ത്ത പ​​​ങ്കി​​​ടാ​​​ൻ പ്രേ​​​രി​​​പ്പി​​​ച്ചു, അ​​​ത് ആ ​​​പ്ര​​​ദേ​​​ശ​​​ത്തു​​​ട​​​നീ​​​ളം വ്യാ​​​പി​​​ച്ച സ​​​ന്തോ​​​ഷ​​​ത്തി​​ന്‍റെ ഒ​​​രു ത​​​രം​​​ഗം സൃ​​​ഷ്ടി​​​ച്ചു. ഇ​​​ത് പു​​​തി​​​യ​​​നി​​​യ​​​മ മാ​​​തൃ​​​ക​​​യെ പ്ര​​​തി​​​ഫ​​​ലി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്നു: സു​​​വി​​​ശേ​​​ഷം പ്ര​​​ഖ്യാ​​​പി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ടു​​​ന്നു, സ്വീ​​​ക​​​രി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ടു​​​ന്നു, തു​​​ട​​​ർ​​​ന്ന് പ​​​ങ്കി​​​ട​​​പ്പെ​​​ടു​​​ന്നു.

ദൂ​​​ത​​​ന്മാ​​​രു​​​ടെ വാ​​​ക്കു​​​ക​​​ൾ ആ ​​​പ​​​ഴ​​​യ പ്ര​​​ഖ്യാ​​​പ​​​ന​​​ത്തി​​​ൽ​​നി​​​ന്ന് വ​​​ർ​​​ത്ത​​​മാ​​​ന​​​കാ​​​ല യാ​​​ഥാ​​​ർ​​​ഥ്യ​​​ത്തി​​​ലേ​​​ക്ക് നീ​​​ങ്ങ​​​ണ​​​മെ​​​ങ്കി​​​ൽ, അ​​​വ ന​​​മ്മു​​​ടെ ജീ​​​വി​​​ത​​​ത്തെ രൂ​​​പ​​​പ്പെ​​​ടു​​​ത്ത​​​ണം. അ​​​തി​​​നാ​​​യി “ഭ​​​യ​​​പ്പെ​​​ട​​​രു​​​ത്’’ എ​​​ന്ന മ​​​നോ​​​ഭാ​​​വം വ​​​ള​​​ർ​​​ത്തി​​​യെ​​​ടു​​​ക്കു​​​ക. ഉ​​​ത്ക​​​ണ്ഠ​​​യു​​​ടെ നി​​​മി​​​ഷ​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ൽ ഇ​​​ട​​​യ​​​ന്മാ​​​രു​​​ടെ ഭ​​​യ​​​ത്തെ ശ​​​മി​​​പ്പി​​​ച്ച അ​​​തേ ദൈ​​​വം ന​​​മ്മോ​​​ടൊ​​​പ്പ​​​മു​​​ണ്ടെ​​​ന്ന് ഓ​​​ർ​​​മി​​​ക്കു​​​ക. ഭ​​​യ​​​ത്തെ അം​​​ഗീ​​​ക​​​രി​​​ക്കു​​​ക​​​യും ക്രി​​​സ്തു​​​വി​​​ന്‍റെ സ​​​മാ​​​ധാ​​​നം ആ​​​വ​​​ശ്യ​​​പ്പെ​​​ടു​​​ക​​​യും ചെ​​​യ്യു​​​ന്ന പ്രാ​​​ർ​​​ഥ​​​ന ന​​​മ്മു​​​ടെ ഹൃ​​​ദ​​​യ​​​ങ്ങ​​​ൾ​​​ക്ക് ധൈ​​​ര്യം ന​​​ൽ​​​കും. കാ​​​ര​​​ണം മി​​​ശി​​​ഹാ ന​​​മ്മു​​​ടെ ഭ​​​യ​​​ത്തി​​​ലേ​​​ക്കാ​​​ണ് പ്ര​​​വേ​​​ശി​​​ച്ചി​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്.

“സ​​​ത്ര​​​ത്തി​​​ൽ അ​​​വ​​​ർ​​​ക്കു സ്ഥ​​​ലം ല​​​ഭി​​​ച്ചി​​​ല്ല’’-ലൂ​​​ക്ക 2:7ലെ ​​​ഹ്ര​​​സ്വ​​​മാ​​​യ ഉ​​​പ​​​വാ​​​ക്യ​​​മാ​​​ണി​​​ത്. ഇ​​​ത് ഒ​​​രു ച​​​രി​​​ത്ര​​​പ​​​ര​​​മാ​​​യ വി​​​ശ​​​ദാം​​​ശം മാ​​​ത്ര​​​മ​​​ല്ല; അ​​​ത് അ​​​വ​​​താ​​​ര​​​ത്തി​​​ന്‍റെ മു​​​ഴു​​​വ​​​ൻ ര​​​ഹ​​​സ്യ​​​വും തു​​​റ​​​ക്കു​​​ന്ന ദൈ​​​വ​​​ശാ​​​സ്ത്ര​​​പ​​​ര​​​മാ​​​യ സൂ​​​ച​​​ന​​​യാ​​​ണ്. തി​​​ര​​​ക്കേ​​​റി​​​യ ബെ​​​ത്‌​​​ല​​​ഹേം ന​​​ഗ​​​ര​​​ത്തി​​​ൽ, ‘സ​​​ത്രം’ ദൈ​​​വ​​​ത്തെ സ്വീ​​​ക​​​രി​​​ക്കാ​​​നു​​​ള്ള ലോ​​​ക​​​ത്തി​​​ന്‍റെ ക​​​ഴി​​​വി​​​നെ പ്ര​​​തി​​​നി​​​ധീ​​​ക​​​രി​​​ക്കു​​​ന്നു.

ലോ​​​കം പ​​​ല​​​ കാ​​​ര്യ​​​ങ്ങ​​​ളാ​​​ലും നി​​​റ​​​ഞ്ഞി​​​രു​​​ന്നു. നി​​​യ​​​മ​​​ത്താ​​​ലും പ്ര​​​തീ​​​ക്ഷ​​​യാ​​​ലും പാ​​​പ​​​ത്താ​​​ലും നി​​​റ​​​ഞ്ഞു. എ​​​ന്നി​​​ട്ടും വ​​​ച​​​നം മാം​​​സ​​​മാ​​​കാ​​​ൻ ക്ഷാ​​​മ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ സ്ഥ​​​ലം​​ത​​​ന്നെ തെ​​​ര​​​ഞ്ഞെ​​​ടു​​​ത്തു (യോ​​​ഹ​​​ന്നാ​​​ൻ 1:14). ബെ​​​ത്‌​​​ല​​​ഹേ​​​മി​​​ലെ ആ ​​​നി​​​ശ​​​ബ്ദ രാ​​​ത്രി​​​യി​​​ൽ, മ​​​റി​​​യവും ജോ​​​സ​​​ഫും പി​​​ന്തി​​​രി​​​ഞ്ഞു; ഒ​​​രു എ​​​ളി​​​യ പു​​​ൽ​​​ത്തൊ​​​ട്ടി​​​യി​​​ൽ അ​​​ഭ​​​യം തേ​​​ടാ​​​ൻ നി​​​ർ​​​ബ​​​ന്ധി​​​ത​​​രാ​​​യി.

അ​​​ങ്ങ​​​നെ സ്ഥ​​​ല​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​ഭാ​​​വം ര​​​ക്ഷ​​​യു​​​ടെ ജ​​​ന്മ​​​സ്ഥ​​​ല​​​മാ​​​യി മാ​​​റി. ഇ​​​തി​​​ലൂ​​​ടെ ഏ​​​റ്റ​​​വും ശ​​​ക്ത​​​മേ​​​റി​​​യ വ​​​ച​​​നം ഏ​​​റ്റ​​​വും ദു​​​ർ​​​ബ​​​ല​​​മാ​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ട്ടു. ലോ​​​കര​​​ക്ഷ​​​ക​​​നെ, രാ​​​ജാ​​​വി​​​നെ നി​​​സാ​​​ര​​​മാ​​​യ പു​​​ൽ​​​ത്തൊ​​​ട്ടി​​​യി​​​ൽ കി​​​ട​​​ത്തി​​​ക്കൊ​​​ണ്ട് മി​​​ശി​​​ഹാ​​​യെ, പു​​​റ​​​ത്താ​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ട്ട​​​വ​​​രു​​​ടെ ഇ​​​ട​​​യി​​​ൽ പ്ര​​​തി​​​ധ്വ​​​നി​​​പ്പി​​​ച്ചു. ഇ​​​താ​​​യി​​​രു​​​ന്നു ദൈ​​​വം ഈ ​​​ജ​​​ന​​​നംകൊ​​​ണ്ട് ഉ​​​ദ്ദേ​​​ശി​​​ച്ച​​​തും; മി​​​ശി​​​ഹാ ഇ​​​ട​​​മി​​​ല്ലാ​​​ത്ത​​​വ​​​രു​​​ടെ​​​യും നാ​​​ഥ​​​നാ​​​ണ്.

ഒ​​​രു തൊ​​​ഴു​​​ത്തി​​​ന്‍റെ നി​​​ശ​​​ബ്ദ​​​ത​​​യി​​​ൽ, ലോ​​​കം ന​​​ൽ​​​കി​​​യ ‘ഇ​​​ട​​​മി​​​ല്ല’ എ​​​ന്ന മ​​​റു​​​പ​​​ടി പ്ര​​​ത്യാ​​​ശ​​​യു​​​ടെ ജ​​​ന്മ​​​സ്ഥ​​​ല​​​മാ​​​യി മാ​​​റി. സ​​​ത്ര​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​ട​​​ഞ്ഞ വാ​​​തി​​​ലു​​​ക​​​ൾ മ​​​നു​​​ഷ്യ​​​രാ​​​ശി​​​യു​​​ടെ അ​​​ട​​​ഞ്ഞ ഹൃ​​​ദ​​​യ​​​ങ്ങ​​​ളു​​​ടെ മാ​​​തൃ​​​ക​​​യാ​​​യി മാ​​​റു​​​ന്നു.

‘ഇ​​​ട​​​മി​​​ല്ല’ എ​​​ന്ന​​​ത് കേ​​​വ​​​ലം താ​​​മ​​​സ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​ഭാ​​​വ​​​മ​​​ല്ല; മ​​​റ്റു​​​ള്ള​​​വ​​​രെ സ്വീ​​​ക​​​രി​​​ക്കാ​​​നു​​​ള്ള വി​​​മു​​​ഖ​​​ത​​​യാ​​​ണ്. ഈ ​​​ക്രി​​​സ്മ​​​സി​​​ൽ ന​​മു​​ക്ക് ​ആ ​​പു​​​രാ​​​ത​​​ന സ​​​ത്ര​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​ട​​​ഞ്ഞ വാ​​​തി​​​ലു​​​ക​​​ളു​​​ടെ പ്ര​​​തി​​​ധ്വ​​​നി​​​യെ​​​ക്കു​​​റി​​​ച്ച് ചി​​​ന്തി​​​ക്കാം. ന​​​മ്മു​​​ടെ ഹൃ​​​ദ​​​യ​​​ങ്ങ​​​ൾ തു​​​റ​​​ന്ന്, മ​​​റ്റു​​​ള്ള​​​വ​​​രെ ന​​​മ്മി​​​ലേ​​​ക്ക് സ്വീ​​​ക​​​രി​​​ക്കാ​​​നൊ​​​രു​​​ങ്ങാം.